Warszawa, 30 grudnia 2002

Jego Ekscelencja

Pan Aleksander Kwaśniewski

Prezydent

Rzeczpospolitej Polskiej

W n i o s e k

Jako   obywatel,   gorąco   proszę   Pana   Prezydenta   o   uhonorowanie profesora Leszka Ceremużyńskiego Orderem Orła Białego.

U z a s a d n i e n i e

Rozmaite zasługi kilkudziesięciu osób wyróżnionych po roku 1989 najwyższym polskim odznaczeniem łączy jedno: są najwyższe właśnie. Dewiza Orderu brzmi: „Za Ojczyznę i Naród”. Leszek Ceremużyński położył najwyższe z możliwych zasług dla Polski: w ciągu ostatnich kilkunastu lat dosłownie ocalił życie i dał zdrowie wielu tysiącom Polaków.

Profesor Ceremużyński jest szeroko znanym w kraju i za granicą kardiologiem, ale nie jego naukowy dorobek jest - tu - najważniejszy. Sądzę, że opus maximum Profesora, to absolutnie unikatowe i bezcenne przedsięwzięcie natury organizacyjnej.

Nad Wisłą w ciągu roku odchodzi z tego świata około trzysta sześćdziesiąt tysięcy osób. Prawie połowę przyczyn wszystkich zgonów stanowią choroby układu krążenia. Przy tak dużych liczbach, jeden procent to dla polskiej kardiologii niemal tysiąc osiemset ludzkich istnień, a słowa „około”, „niemal” lub „prawie” oznaczają co roku życie lub śmierć nawet kilkunastu tysięcy rodaków. Hipotetyczna obniżka wskaźnika umieralności o ten sam odsetek uratowałaby wielokroć więcej „sercowców” niż jakichkolwiek innych chorych.

Pojedynczy lekarz (kardiolog, kardiolog interwencyjny, kardiochirurg), choćby najsławniejszy, najpracowitszy i najbardziej utalentowany na świecie, jest w stanie ocalić życie najwyżej paru chorym dziennie. Profesor Ceremużyński w 1987 roku wymyślił skuteczny i oryginalny sposób, by te możliwości cudownie rozmnożyć.

Od piętnastu lat w warszawskim Teatrze Polskim każdej wiosny odbywa się przedziwny spektakl. Z całego kraju zjeżdża prawie tysiąc widzów: przede wszystkim szeregowi lekarze-praktycy różnych specjalności z rejonowych przychodni i szpitali; są także naukowcy, szefowie placówek zdrowotnych, profesorowie. By pozostać przy teatralnej terminologii: główne role w przedstawieniu gra zespół bezpośrednich współpracowników Leszka Ceremużyńskiego, wsparty na scenie gościnnymi popisami najwybitniejszych polskich znawców „sercowych spraw”. Stałą treścią wyreżyserowanej przez Profesora sztuki są najważniejsze zdobycze światowej kardiologii z ostatniego roku oraz najnowsze międzynarodowe standardy postępowania z chorymi.

O czym mówię? O tym, że profesorowi Ceremużyńskiemu udało się stworzyć - być może jedyną w swoim rodzaju na świecie - formułę dydaktyczną, dzięki której najnowsza wiedza z międzynarodowego medycznego Olimpu jest skutecznie i bez opóźnień przekazywana wprost „pod strzechy”! Tradycyjnymi metodami zajęłoby to lata, kosztowało krocie i dotarło może do jednej dziesiątej pożądanych odbiorców. Do Teatru Polskiego lekarze co roku walą drzwiami i oknami (otrzymanie imiennego zaproszenia uchodzi za zaszczyt), chłoną informacje niczym gąbka, objuczeni materiałami rozjeżdżają się do domów, i już od następnego dnia mogą lepiej pomagać swoim pacjentom.

Z przekonaniem sparafrazuję Wojciecha Trojanowskiego: szkoda, że Pan Prezydent tego nie widział! Choć „przedstawienie” jest „grane” cały dzień - do końca nikt nie wychodzi, podczas „antraktów” toczą się zażarte kuluarowe spory, a gdy w kilku tematycznych „aktach” występują główni „aktorzy”, na widowni panuje cisza jak makiem zasiał. Potem w ruch idą reflektory i diaskopy, mistrzowie kardiologii przy świadkach fechtują się opiniami, padają pytania z sali, a po szczególnie celnych komentarzach czy puentach zrywają się huraganowe brawa. Nad wszystkim, niczym Kantor, czuwa z boku sceny profesor Ceremużyński ze swym inspicjenckim mikrofonem...

Czyżby w dydaktyce szło przede wszystkim o scenerię i rekwizyty? Chyba nie, gdyż - w powszechnej ocenie uczestników tych niezwykłych obrad - główną zaletą całego spectaculum, jego świadomie zaprojektowaną cechą immanentną i naczelną, jest wyjątkowa jasność wystąpień i ilustracji oraz ich merytoryczna spójność i kompletność. Innymi słowy, tego dnia tysiąc polskich lekarzy bierze udział w popularyzacji najwyższego lotu, w wewnątrzśrodowiskowym intensywnym kształceniu na najwyższym profesjonalnym poziomie. Niektórzy słuchacze i widzowie mówią wręcz o bezcennym „doładowaniu akumulatorów” skondensowaną dawką najświeższej, podanej na talerzu wiedzy, której na własną rękę nigdy by nie zdobyli.

Warszawska Konferencja Kardiologiczna trwa jeden dzień, ale przygotowania do niej - długie miesiące. Merytoryczna selekcja setek fachowych prac, dobór właściwych wykładowców i gości, skonstruowanie arcyklarownych przezroczy, druk poglądowych materiałów, wreszcie scenograficzna i reżyserska synteza całości - to gigantyczna robota, której większość Profesor wykonuje osobiście. Nie wiadomo, jak to jest możliwe, skoro Leszek Ceremużyński od lat kieruje jednocześnie Kliniką Kardiologii w Szpitalu Grochowskim, redaguje cieszący się międzynarodowym prestiżem miesięcznik „Kardiologia Polska”, prowadzi badania naukowe, publikuje w prasie codziennej i fachowej, ma stałe zajęcia dydaktyczne, występuje na zagranicznych kongresach, udziela się w lokalnym samorządzie etc., etc., że o prozaicznym leczeniu ludzi nie wspomnę. Niektórzy mówią, że Profesor po prostu nie sypia. Może?

Tylko osiągnięcia nauki i techniki są niezależne od konkretnych osób (w powszechnym mniemaniu, gdyby penicyliny nie odkrył Fleming, wpadłby na jej trop inny badacz; gdyby na świat nie przyszedł Bell, telefon skonstruowałby inny wynalazca). Odwrotnie z artystami: nikt zamiast Buonarottiego nie wyrzeźbiłby „Piety”, a bez Szopena nigdy nie moglibyśmy zachwycać się „Deszczowym Preludium”. Skoro tak, to prof. dr hab. med. Leszek Ceremużyński jest bez wątpienia urodzonym artystą! Nikt oprócz niego nie napisałby i nie wyreżyserował sztuki, która od piętnastu lat, w coraz to świetniejszych aranżacjach, nie schodzi z afiszy Teatru Polskiego, ciesząc się z każdym rokiem coraz większym powodzeniem wdzięcznych widzów!

Panie Prezydencie!

W Polsce w ciągu ostatnich dwunastu lat wskaźnik umieralności na choroby układu krążenia obniżył się o pięć procent. W liczbach bezwzględnych oznacza to, że w samym tylko roku 2003 będzie cieszyło się życiem o blisko dziesięć tysięcy osób więcej niż w roku 1990. To duży sukces polskiej medycyny i polskiej służby zdrowia. A przecież statystyki nie uwzględniają rzesz tych obywateli, którzy wskutek zastosowanej wobec nich profilaktyki lub terapii nie uskarżają się na swoje zdrowie.

Jaką część tego sukcesu Polacy zawdzięczają niezwykłej inicjatywie Leszka Ceremużyńskiego? Tego nigdy nie będzie wiadomo. Kto ratuje jedno życie, ratuje cały świat. Ile światów ocalił Profesor?

Mam nadzieję, że Pan Prezydent - były redaktor naczelny, znakomicie władający na co dzień dobrą polszczyzną - nie weźmie mi za złe lekkiego stylu tego uzasadnienia. Tradycyjne w takich wypadkach opinie i rekomendacje dopiszą z ochotą - jestem tego pewien - luminarze polskiej medycyny (a także przedstawiciele wielu różnych środowisk, gdyż Profesor, jako człowiek iście renesansowy, przejawia swą intelektualną aktywność w bardzo różnych dziedzinach).

Dla jasności: nie byłem i nie jestem pacjentem profesora Ceremużyńskiego. Po prostu, jako dziennikarz zajmujący się również problematyką medyczną, w pewnym momencie zetknąłem się z Kimś Niezwykłym i z fragmentami jego niezwykłych życiowych dokonań. Teraz, działając w pełnej dyskrecji wobec Profesora oraz wyłącznie w swoim prywatnym imieniu, chcę z przekonaniem zwrócić uwagę Głowy mojego Państwa na wybitną postać Leszka Ceremużyńskiego - wyjątkowego lekarza i szczerego patrioty, którego zasługi dla Rzeczpospolitej, mierzone życiem i zdrowiem Jej obywateli, są godne doprawdy najwyższego podziwu i szacunku.

Z głębokim respektem oraz dobrymi życzeniami dla Pana i Jego Małżonki na cały 2003 rok

Stanisław Remuszko